Lekker bakkie koffie

Door: Lida

Een kop koffie komt uit een pad of uit een cupje. Dat is wat de jeugd straks denkt. In een steeds sneller tempo maken allerlei apparaten plaats voor snellere en efficiëntere exemplaren. Dit proces, de zogenaamde vooruitgang, is al eeuwenlang gaande. Toch overvalt me soms een soort weemoed naar dingen van vroeger. Niet omdat ze beter waren, wel omdat ze anders waren.

Een telefoon met een draaischijf, een fototoestel met een rolletje, een langspeelplaat voor op een  pick-up? Ik groeide ermee op, maar het zal mijn kinderen straks niets meer zeggen. Al jarenlang kijken mijn kinderen me af en toe verwonderd aan met een blik van ‘waar heeft ze het over’. Las ik vroeger verhaaltjes voor uit Jip en Janneke, dan sloeg ik er bewust een aantal over. Want waarom was de moeder van Janneke zo absurd blij met haar stofzuiger? Ja, ik wist dat die moeder het tapijt voor die tijd moest schoonmaken met een rolveger. Met een wat? Tja, het is dat ik mijn eigen moeder ermee rond heb zien lopen.

Natuurlijk vind ook ik het prettig dat foto’s meteen terug zijn te zien op het schermpje van mijn digitale camera. Maar ik kan me nog wel de opgewonden spanning herinneren als ik na dagenlang wachten eindelijk mijn vakantiefoto’s kon ophalen. Want hoe zag dat vakantievriendje er ook al weer uit? En wat te denken van het gevoel van een gloednieuwe lp in je handen? In een mooie platenhoes, met teksten aan de binnenkant. De inhoud van je platenkast liet iets zien van wie je was. Bij Spotify heb je geen last van krassen en heb je altijd overal je muziek bij je, maar toch.

Op mijn tablet staan 4.000 boeken op een piepklein sd-kaartje. Twee dingen weet ik zeker: die ga ik in dit leven niet meer uitlezen en in mijn boekenkast hadden ze niet gepast. Ontwikkeling is natuurlijk goed, het maakt ons leven vaak makkelijker. In ieder geval ogenschijnlijk, want ik weet nog steeds niet wat mijn mobiele telefoon allemaal kan. Te ingewikkeld.

Toch hoop ik dat sommige dingen gewoon blijven zoals ze zijn. Zoals de koffie. Want er gaat toch niets boven de geur van een vers gezet bakkie?

Weer of geen weer

Door: Lida

Afgelopen weekend ging de wintertijd in. Dat woord is voor mij het signaal om de kast in te duiken op zoek naar dikke jassen, sjaals en handschoenen. Want de donkere dagen kruipen onverbiddelijk dichter bij. We hoeven vandaag maar naar buiten te kijken om ons te realiseren dat het weer blijkbaar kan klok kijken.

Code rood
Het is altijd weer spannend wat de winter ons gaat brengen. Wel of geen witte Kerst, eindelijk een Elfstedentocht, gladde wegen, een tekort aan strooizout, een aangepaste dienstregeling bij de NS of wellicht een code rood-weeralarm? Hoe dan ook, het weer zal ook deze winter weer het gesprek van de dag zijn. Net zoals dat ook in het voorjaar, de zomer en de herfst het geval is.

Wat een weer
Elke dag zeggen we in Nederland talloze keren tegen elkaar: ‘Wat een weer he?’.  Zijn we op vakantie, dan kijken we toch even wat het weer in Nederland ‘doet’. Komen we terug van een verblijf in het buitenland, dan vragen de thuisblijvers standaard ‘Hoe was het weer?’. Ierland en Schotland, toch echt de mooiste landen van Europa, mijden we ‘vanwege het slechte weer’. In plaats daarvan vertrekken we massaal naar het zuiden van Europa, ‘want dan ben je verzekerd van mooi weer’.

Aanpassen

Vandaag bedacht ik me dat die focus op de weersomstandigheden wellicht komt door de wisseling van de seizoenen. Dat maakt dat we ons elke keer moeten aanpassen. Al wandelend met mijn hond genoot ik afgelopen dagen van de mooie herfstkleuren. Toch is de kans groot dat ik over een aantal maanden door de sneeuw loop te stampen terwijl ik nog maar een paar weken terug  tijdens mijn wandeling liep te puffen van de hitte. Woon je heel dicht bij de evenaar of juist ver daar vandaan, dan weet je één ding zeker: het is de hele dag verzengend heet of steenkoud. Dus daar hoef je het verder niet over te hebben.

Onrustig
Het weer is nu eenmaal verweven met ons dagelijkse gang van zaken. Aan het weer meten we zelfs af hoe we ons voelen. Van de zon worden we vrolijk, van de sneeuw worden we weer kind, van storm worden we onrustig en van regen depressief. Door de seizoenen duren alle weersgesteldheden en de bijbehorende gemoedstoestand, nooit lang. Dus als ik komende winter mijn hond uitlaat terwijl een snijdende oostenwind me de adem af snijdt, dan weet ik een ding zeker: op een dag gaat de zon weer schijnen.

Taalvoutje ;-)

Door: Conny

Een paar dagen geleden liep ik in het centrum van een grote stad. Dan hoef je alleen je ogen maar de kost te geven en dan heb je zo een top-tien van momenten van verbazing. Observeren is voldoende, je hoeft niet eens veel moeite te doen om ‘gekke’ dingen te zien. Ja, wat is ‘gek’ natuurlijk, alles is relatief. Wat voor de een de normaalste zaak van de wereld is, is voor de ander een bron van vermaak of (en dat is dan voor de persoon in kwestie wellicht minder leuk) ergernis.

Nu pretendeer ik niet een taalwonder te zijn. Alhoewel, taal is zeg maar echt mijn ‘ding’… Maar soms vraag ik mij af: hoe kan het. Ik liep dus in het centrum. Dat op zich was trouwens al een wonder, want het is tegenwoordig heel normaal dat er op zoveel mogelijk knelpunten in die grote stad tegelijk aan zoveel mogelijk straten of wegen wordt gewerkt. Wegversmallingen, extra verkeerslichten die altijd op rood staan (hoezo ergernis…), omleidingen, opengebroken straten, noem maar op. Maar ik laveerde netjes door alles heen en presteerde het nog om op tijd en zonder stress op mijn afspraak te komen ook.

Ik liep dus in het centrum: stoep opengebroken. Maar er waren voorzorgsmaatregelen getroffen zodat de voetgangers niet zomaar de stadse diepte in konden duiken, met allerlei lichamelijke (en wellicht op termijn ook geestelijke) ongemakken tot gevolg. Het opengebroken stuk was netjes afgezet met tientallen meters rood-wit gestreept lint. Op dat lint was keurig iedere meter aangegeven waarom de stoep was opengebroken: electriciteitskabel.

Tja, dan verbaas ik mij toch. Iemand heeft weer een ander iemand de opdracht gegeven dit (waarschijnlijk) meterslange lint te bestellen en te bedrukken. Maar is er dan niemand die ziet dat het niet electriciteitskabel is maar elektriciteitskabel? Daar verbaas ik mij nu over.

De koning van het boekenbal

Door: Lida

Als kind was ik al verzot op lezen. In bed, op het toilet of aan tafel, kortom ik zat overal met een boek. ‘Kind, leg dat boek toch eens weg,’ verzuchtte mijn moeder regelmatig. Een zin die ik zelf richting mijn kinderen helaas nog nooit uitsprak, maar goed. Vanaf dat ik kon lezen, las ik. Van Rozemarijntje en Pietje Bell ging mijn aandacht naar de puberverhalen van Miep Diekman. Vervolgens door naar de romantiek van Konsalik en van lieverlee naar de Amerikaanse, Engelse en Scandinavische detectives en spionageromans. Maar er is één schrijver die er wat mij betreft met kop en schouders boven uit steekt en dat is Stephen King.

Films
King weet zijn zinnen zo te formuleren, dat ik meteen in de emotie, het landschap of een tijdsperiode beland. Via zijn boeken bezocht ik plekken, ontmoette ik mensen en beleefde ik situaties. Dat zijn boeken niet alleen tot mijn verbeelding spreken, blijkt wel uit het aantal boeken dat verfilmd is. Niet altijd even succesvol, maar het leverde zeker een aantal pareltjes op. Meesterlijke, aangrijpende en ontroerende films zoals The Shawshank Redemption, The Green Mile en natuurlijk The Shining. Grappig detail, in bijna elke verfilming speelt King een piepklein rolletje, hetzij als buschauffeur, passagier of als toevallige voorbijganger.

Dubbele persoonlijkheid
Een aantal boeken baseert King op ervaringen uit zijn eigen leven, waarbij hij vooral de vraag ‘wat als’ verder uitwerkt. Zo krijgt in het boek Misery een succesvol schrijver een auto-ongeluk en wordt hij langs de kant van de weg gevonden door zijn grootste fan. Die neemt hem in huis en zorgt op haar manier voor hem. Wellicht onnodig om te zeggen dat het niet goed met de schrijver af liep. King schreef het verhaal nadat hij zelf bij een auto-ongeluk betrokken was geweest. De boeken die hij uitbracht onder zijn pseudoniem Richard Bachman werden, zonder dat mensen wisten dat King hierachter zat, eveneens succesvol. Die dubbele persoonlijkheid was de grondslag voor zijn boek De Duistere Kant…Want ja, een beetje gestoord is King natuurlijk wel. Ik durf dat rustig te zeggen, hij zal dat zelf namelijk volledig beamen.

Deel van mijn leven
Waarom dit verhaal over Stephen King? Omdat het me deze week opviel dat elke avond een verfilming van één van zijn boeken te zien was. En ik realiseerde me dat hij al jarenlang via zijn boeken en de bijbehorende films, deel uitmaakt van mijn leven.

King wordt door sommige lezers verguisd en door velen mateloos bewonderd. Het zal u niet verwonderen dat ik tot die laatste groep behoor. Wat mij betreft is King koning!