Wat waren ze streng...

Door: Conny

Het boek over tramlijn 4 vordert gestaag. We hebben inmiddels veel mensen gesproken. Dat waren vaak ook onverwachte ontmoetingen waar we emotionele, grappige of ontroerende verhalen te horen kregen. Soms was het best even slikken…

Maar een boek over een tram wordt niet compleet als er niet iets over de trams zelf in staat. Dus mochten we op ons verzoek een bezoek aan het Trammuseum aan de Kootse Kade in Rotterdam Hillegersberg brengen. Het museum, dat elke eerste zaterdag van de maand open is, werd speciaal voor ons geopend. Hulde voor de RET! 

We wisten eigenlijk niet zo goed wat ons te wachten stond. Een soort Spoorwegmuseum in het klein? Ik ken de omgeving daar en weet dat het huidige museum vroeger de tramremise was. Wat zou er te zien zijn? 

Deel van mijn verleden
Joachim, de communicatiemedewerker van de RET, zat al buiten in het zonnetje op ons te wachten. Bij binnenkomst viel mijn mond open. Daar stond een deel van mijn verleden! Ik herkende een groot aantal van de tentoongestelde trams (niet allemaal natuurlijk, zo oud ben ik nu ook weer niet…) en kon mij zelfs herinneren op welke lijn ze vroeger reden. Lijn 11, het kleine trammetje, daar reed ik vroeger als het heel slecht weer was, mee naar de lagere school. Lijn 5 de gele ‘Tingelingeling-tram’, daar ging ik soms mee naar de middelbare school, ook uitsluitend met heel slecht weer. Maar ook bij het zien van de tram met de reclame van Noorderglashandel J. van Oostendorp kwamen de herinneringen boven, want we woonden vroeger tegenover dit bedrijf.

Pic. Martin Hogeboom

Aantrekkingskracht
We mochten ook in de trams klimmen. Dat hoefde ons geen twee keer te worden gezegd. Vooral de hele oude trams hadden een behoorlijke aantrekkingskracht. Het was zo grappig om daarin rond te lopen. We belandden in een tramstel dat twee kanten uit kon rijden. Aan het einde van de rit liep de bestuurder door de tram en kon hij aan de achterkant, of de voorkant zo u wil, hetzelfde bestuurssysteem hanteren als aan de voorkant, of de achterkant zo u wil. En ook de stoeltjes konden twee kanten op. Het was een kwestie van het omzetten van de rugleuningen. Zo zat je dus altijd vooruit. Over ringlijnen werd blijkbaar nog niet nagedacht… 

Bordjes
Wat ons in de oude trams het meeste opviel, waren de bordjes die her en der in de trams hingen: ‘Vlug in- en uitstappen’, ‘Waarschuwing: het is gevaarlijk eenig lichaamsdeel of voorwerp buiten het rijtuig te houden’, ‘Niet rooken’, ‘Niet spuwen’, ‘Bij het uitstappen met de linkerhand, het linkerhandvat vasthouden’. Ik kan maar een ding concluderen: wat waren ze vroeger streng…

Pic. Martin Hogeboom

Als wij winnen, verliezen zij (niet)

Door: Lida

Sport verbroedert. Dat zien we ook nu weer tijdens het WK voetbal. Naarmate het Nederlands elftal langer in de race blijft, kleurt Nederland steeds meer oranje. En zonder mijn ogen te sluiten voor alle negatieve zaken die helaas ook aan dit WK kleven, wil ik toch vooral kijken naar de positieve zaken die hieruit te halen zijn.

Het is een bont gezelschap, de spelers die Van Gaal uit koos om mee te gaan naar Brazilië. Verschillend van huidskleur, haardracht, lengte, breedte, kwaliteiten en bijna allemaal voorzien van allerhande tatoeages. Exotisch klinkende namen zoals Wijnaldum en Kongolo wisselen af met oer-Hollandse namen zoals De Jong en Sneijder. Het maakt voetbalminnend Nederland allemaal niets uit. Stuk voor stuk zien we het als ‘onze jongens’. Bij winst hebben ‘wij’ gewonnen en bij verlies speelden ‘zij’ gewoon niet zo goed. Ook niet onbelangrijk bij deze verbroedering is de gemeenschappelijke vijand die elke wedstrijd een rol speelt. Of dat nu de Duitsers, de Spanjaarden, de Brazilianen of de scheidsrechters zijn. We staan als één man achter ons team.

Het lijkt wel alsof huidskleur of afkomst bij voetbal geen enkele rol speelt, alsof mensen het niet eens zien. Jammer dat we dit wij-gevoel niet kunnen doortrekken naar onze samenleving. Maar ook daar ben ik wel positief over. Want er is een nieuwe generatie op komst. Een generatie die de onderlinge verschillen wel ziet, maar niet belangrijk vindt. Een voorbeeld. Mijn oudste zoon doorloopt het VMBO op een school in Rotterdam, wij wonen in een nabijgelegen dorp. Met een aantal klasgenoten willen ze dit schooljaar op een leuke manier afsluiten door met elkaar uit eten te gaan. Dus werd er afgelopen dagen druk met elkaar overlegd over de vraag wanneer en waar.

Ze waren er snel uit. Het etentje vond deze week plaats, omdat zaterdag de Ramadan begint. Ze gingen naar een restaurant waar de maaltijden halal bereid worden, gelegen op een plek die voor mijn zoon (die als enige niet in Rotterdam woont) makkelijk te bereiken was. Ook de sfeer van het restaurant speelde een rol bij hun keuze, want ook met het enige meisje in hun gezelschap werd rekening gehouden.

Toen mijn zoon mij van tevoren over hun plannen vertelde, bedacht ik dat dit is waar het om gaat: rekening houden met elkaar. Elkaar respecteren. Met elkaar tot een oplossing komen. Als dit is waar de nieuwe generatie voor staat, dan is wat mij betreft sprake van een win-win-situatie. En in dat geval zijn er dus geen verliezers meer.

Schrijven is een vak

Door: Lida

Inspiratie zit in alles, zolang je er maar oog voor hebt. Het zit in mensen, in hun verhalen, in beelden, muziek, natuur, uitzicht. Het zit in… noem maar op. Natuurlijk bevat de ene dag meer inspiratie dan de andere. Een paar dagen geleden was zo’n dag.

Samen met mijn collega was ik aanwezig bij een training over de geheimen van gratis media-aandacht. De trainers waren Jan de Hoop (ja, die van het RTL ochtendnieuws en binnenkort ook te beluisteren als Pieter Post) en zijn man Coen Lievaart. ‘Al kennen ze ons in de buurt vooral als de baasjes van Bob…’.

Mensen

De verhalen die de heren vertelden waren inspirerend en bevatten flink wat ‘eye-openers’. Het uitzicht over Rotterdam vanaf de 16e etage van het Inntel Hotel, was adembenemend. Maar wat de dag vooral uniek maakte, waren de mensen en de groepsdynamiek.

Achterste rij

Het is interessant om de mensen om je heen te observeren. Zo viel me op dat mensen die geen enkele moeite hadden naar voren te lopen en het woord te nemen, bijna allemaal in het midden en vooraan zaten. Terwijl de wat meer bedeesde types vooral de laatste rij en de flanken bezet hielden.

Uitdaging

Ook ik bevond me op die achterste rij... Aan het einde van de dag stond het geven van een interview centraal. Wie durft? Ach, dacht ik, Jan is altijd zo aardig, die uitdaging durf ik wel aan. Dus onbevreesd stak ik mijn vinger op en mocht ik naast Jan op het podium plaatsnemen. Het verhaal dat ik wilde vertellen, had ik in mijn hoofd paraat. Helaas ontpopte Jan zich opeens tot een bijzonder onaangename interviewer. Die hele vervelende vragen stelde in de trant van: ‘Schrijven? Dat kan je toch ook bij de LOI leren? Daar hebben ze jou toch niet voor nodig?’. Ik raakte helemaal de draad kwijt. Na een vraag of zes transformeerde Jan gelukkig weer tot zijn normale aardige zelf. ‘Zo,’ zei hij. ‘En nu ga je de vragen die ik stel en die er helemaal niet toe doen gewoon negeren en ga je jouw verhaal vertellen.’ En wat bleek? Dat lukte. Zonder onbeleefd te worden, wist ik zijn vragen te pareren en kon ik alsnog mijn verhaal kwijt. Een leerzame ervaring. Bovendien zal ik voortaan meer respect hebben voor mensen die lastig gevallen worden door journalisten van bijvoorbeeld Pow Nieuws.

Vak

Eenmaal thuis overdacht ik de dag. En wist ik natuurlijk precies hoe ik op de vragen van Jan had moeten antwoorden. Ja, achteraf hè…. Want ja, schrijven kan iedereen. Net zoals fotograferen, gordijnen maken, een huis beveiligen, een presentatie geven en noem maar op. En dan ziet het er op het eerste oog waarschijnlijk nog redelijk uit ook. Al zal iedereen onmiddellijk het verschil zien en merken als deze activiteiten door een professional worden uitgevoerd. Want voor al deze dingen geldt: het is een vak. En zoals ik ook al het interview met Jan afsloot: ‘Dat leer je dus niet bij de LOI.’

Een kijkje achter onze schermen

Door: Conny

Voor het boek dat we maken over tramlijn 4 trekken we Rotterdam door. Van Hillegersberg tot het Marconiplein. Dit alles met als doel verhalen te verzamelen. Verhalen van gewone mensen. Maar wat is gewoon? Is niet iedereen bijzonder? Ik vind van wel. Zeker na weer een dagje ‘trammen’. 

Dierenziekenhuis
Bijna iedereen die wij benaderen, wil meewerken. Bij bijna alle afspraken gaat de fotograaf mee, zo slaan we twee vliegen in een klap. Onlangs belandden wij onder meer bij de dependance van een dierenziekenhuis in Rotterdam aan de Nieuwe Binnenweg. Een leuk gesprek, mooi verhaal. Vervolgens wilden wij foto’s maken… Nu is een dierenarts natuurlijk vooral bezig met dieren. Maar die waren er op dat moment niet. Dus wat doe je dan? Dan loop je gewoon de straat op, spreek je een dame aan die net haar twee honden uitlaat en vraag je of ze wil meewerken aan de fotosessie. Met liefde. De honden wisten niet wat hen overkwam, bibberend stonden ze op de tafel, wachtend op dat wat komen ging… Aandoenlijk om te zien. Er gebeurde vanzelfsprekend niets. Hun beloning voor het model staan, bestond uit een paar hondenbrokjes.

Lokale markt
Een bezoek aan de lokale ‘mart’ was een volgende stop. Daar passeerde ons de hele wereld. Wat een rijkdom aan culturen. En wat een aardige mensen. Sommigen boden zich spontaan aan om op de foto te gaan. ‘Ik heb heerlijke watermeloenen mevrouw, maak maar een foto van mij.’ Dat doe je dan vanzelfsprekend.

Café Sidonia
Toen was het tijd voor een kopje koffie. Bij Café Sidonia aan de Schiedamseweg. Of het aan de fotograaf lag of aan ons (…), we hadden gelijk aanspraak. Waar we mee bezig waren, waarom, wat het moet gaan worden… De mensen die we daar spraken, waren allemaal verschillend. Qua leeftijd, qua verhaal, qua achtergrond. Maar één ding hadden ze gemeen: het waren stuk voor stuk rasechte Rotterdammers. Dus met het hart op de juiste plek en op de tong…. Aan gespreksstof dus geen gebrek en meteen weer een aantal prachtige en hartverwarmende verhalen voor in ons boek. Als het boek er is, moeten we zeker een keertje terugkomen, was het advies. Dat doen we natuurlijk met veel plezier.

Gare du Nord
De dag werd afgesloten bij Gare du Nord. Een 100% biologisch en veganistisch restaurant in Rotterdam Noord, niet ver van het Centraal Station. Bijzonder aan dit restaurant is, dat het is gevestigd in een oud Oost-Duits treinstel. Deze wagon is gerestaureerd en omgebouwd tot volwaardig restaurant. Een aanwinst voor de stad! Het verhaal hierachter kunt u straks lezen in ons boek. Maar voor nu zou ik zeggen, ga er vooral eens een keer een hapje eten. Ook al ben je niet zo van de plantaardige voeding, er staat je hier absoluut een bijzonder smakelijke en betaalbare verrassing te wachten. En ach, een beetje reclame maken mag toch wel?

Nieuwsgierig?

Door: Conny

Ik ben nieuwsgierig, positief nieuwsgierig. Tenminste zo noem ik dat. Ik wil graag ‘het verhaal achter…’ weten. En dan kan ik helemaal los gaan…

Op dit moment zijn we, tussen alle werkzaamheden voor onze klanten door, bezig met het schrijven van een boek. En dat is leuk. Ons eerste boek. Ik ben nu al trots… Trots op het feit dat het eerste boek ‘in de steigers’ staat. Een boek over Tramlijn 4. Geen historische verhalen, maar een boek over dat wat er zich in en rond deze tramlijn in Rotterdam afspeelt. De ‘verhalen er achter’ dus. We komen in contact met allerlei mensen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal.

Ook is het leuk dat we alles in eigen hand hebben. Wij bepalen met elkaar de inhoud. We zijn continu op zoek naar mensen en verhalen. En die verhalen zijn er. Want deze lijn doorkruist een groot aantal, zeer diverse wijken van Rotterdam. Iedere wijk is een dorp op zich. Zo is Hillegersberg heel anders dan Delfshaven. Chique versus multicultureel en kleurrijk. Beide wijken hebben hun unieke kenmerken, hun eigen DNA. Net als veel andere wijken die lijn 4 doorkruist.

Dat we met het boek bezig zijn, maakt anderen blijkbaar ook nieuwsgierig. Deze week ben ik al een paar keer gebeld door mensen die op de een of andere manier van ons boek in wording hebben gehoord. Zij wilden onder meer weten wanneer het boek verschijnt, of het in de boekhandel te koop is, of het al online te bestellen is… 

Deze vragen kan ik nog niet beantwoorden, want wij zijn nog volop bezig met tekst en beeld. We moeten nog een aantal fasen doorlopen. Het boek moet nog een geheel worden. Dat kost tijd. Tijd die we ook nemen, want het eindproduct moet goed zijn. En als het boek er dan is, dan ben ik weer nieuwsgierig naar de reacties. Dus de nieuwsgierigheid duurt nog even voort….

Treurnis

Door: Lida

Er zijn van die dagen dat alles klopt. Zo’n dag was het gisteren. Donderdag 13 maart 2014 en ik was jarig. In de huidige tijd word je dan op allerlei manieren gefeliciteerd. Via Twitter, mail, Facebook, Whatsapp en SMS. En gelukkig ook ‘In real life’, met een ferme handdruk en drie zoenen op de wang. 

Dus ik voelde me de hele dag echt jarig. Daarbij werkte het weer ook enorm mee, want wanneer zit je half maart op een terrasje in de zon aan een lekkere cappuccino? En uitgerekend die dag stonden er ook allemaal leuke afspraken in de agenda in de stad waar ik altijd blij van word: Rotterdam. Delfshaven om precies te zijn. 

So far so good. ’s Middags kwam ik in een bijzonder goed humeur thuis. En de blije dag was nog niet voorbij. Want mijn beide zoons (13 en 15) waren zowaar niet vergeten een cadeau te kopen. De jongste toverde een handige reiswekker tevoorschijn en de oudste had een bos rode rozen plus lieve kaart aangeschaft. Mmm…dacht ik…die rozen zien er niet al te vers uit. Maar ja, er is iets met een gegeven paard, een bek en vooral een puber die je niet wilt teleurstellen.

En nog steeds was de blije dag niet voorbij. Want eind van de middag verscheen mijn partner met een heuse pastamachine als cadeau en gingen we ’s avonds gezellig met zijn vieren uit eten. Bij Dunya Lokanta, altijd een aanrader.

En toen sloeg het weer om. Want vandaag, vrijdag 14 maart, is het mistig buiten. En is het binnen treurnis…Want de bloemen die ik van mijn oudste kreeg, bleken inderdaad niet al te vers meer te zijn. Zoals uit onderstaande foto blijkt….Inmiddels komt de stoom uit mijn oren want hoe durft een ‘echte’ bloemist deze rotzooi bij een jongen van 15 in zijn handen te duwen? Ik vind het schandalig. Blijkbaar is dit de manier waarop ondernemers met  klanten omgaan. Ik neem zo eerst een bloeddrukpilletje en ga daarna met de desbetreffende bloemist bellen. Maar het kwaad is al geschied…treurnis dus...

Trots op ‘mijn’ stad

Door:  Conny Rijken

Rotterdam. Ik ben er geboren en getogen. Een van mijn eerste duidelijke herinneringen was het ‘gat’ op de Coolsingel vlakbij het stadhuis. In dat ‘gat’ werd de metro aangelegd. Ja, zo oud ben ik al… Eigenlijk zijn veel van mijn herinneringen aan Rotterdam gekoppeld aan bouwen en verbouwen. Er was altijd bedrijvigheid. Ik vond dat heel gewoon.

Als ik in mijn jeugd in een andere grote stad kwam, vond ik het daar altijd zo rustig. Geen opengebroken straten, bouwverkeer en bouwgeluiden. Die waren er natuurlijk wel, maar ze vielen mij blijkbaar niet op. Dat er in Rotterdam altijd bouwbedrijvigheid was, had natuurlijk een reden, dat behoeft geen verdere uitleg. En voor wie benieuwd is naar hoe het centrum van de stad er voor de oorlog uitzag, kan putten uit alle beschikbare documentatie. Boekenplanken vol zijn er verschenen. Ik heb zelf ook een bescheiden collectie.

Dat bouwen is nooit gestopt. Het zit blijkbaar in de genen van de stad. Altijd was en is er in het centrum wel ergens een kantoorgebouw, flatgebouw of winkelpand in aanbouw. Altijd was er wel een plek die je uitsluitend kon bereiken via planken, daarbij goed uitkijkend dat je niet op je snuit ging. Ach, je wende er aan.

Toen ik ‘op mezelf’ ging, vertrok ik uit de stad. Kan me nog herinneren dat ik toen heel stellig riep ‘Ik ga nooit meer terug naar Rotterdam’. Inmiddels weet ik dat niet meer zo zeker. De laatste tijd kom ik weer vaker in het centrum en op de Kop van Zuid. Dan verbaas ik mij over de prachtige gebouwen die daar de afgelopen jaren zijn verrezen. Wat een skyline! En als ik in de avond op de Van Brienenoordbrug rijd en ik kijk eens rond, ben ik eigenlijk best trots op ‘mijn’ stad. Wat een magnifiek gezicht, al die lichtjes.

Gisteren was ik bij de presentatie van de vierde uitgave van Gers!, een magazine met louter positieve verhalen over Rotterdam en de Rotterdammers. Locatie: het Oude Luxor. Extra dimensie: het Internationale Film Festival Rotterdam. De zaal zat vol met mensen die Rotterdam een warm hart toe dragen, dat voelde je gewoon. Wat een feest, wat een stad! Op zo’n moment denk ik: Rotterdam is toch wel echt ‘mijn’ stad. Ja toch niet dan?


Zien en horen hoe het voelt om Rotterdammer te zijn? Bekijk dan deze videoclip Hart van Rotterdam, gemaakt ter gelegenheid van GERS! meets IFFR.